UMUTLAR KADAR KIRIK, TÜM KALEMLER DE.

Dönecekse başı dönmeli insanın, aşktan ve mutluluktan…
Lakin yalnızca gözleri dönmüş bazı melunların, kandan ve intikamdan.

Yeryüzü hiç bu kadar kırmızıya bürünmedi…
Bayrak yarıya indi, gül utandı renginden…
Suyun bile temizlemekte yetersiz kaldığı bazı insanlar vardı…
Ve biz onların yüzyılına denk geldik.

Fırtınalar, kasırgalar, tufanlar koptu…
Koptu koptu dindi…
O insan suretindeki şeytanların ise ne alacakları bitti bizlerden, ne de öfkeleri dindi.

Belgesellerde izlerdik, güçlü hayvan ırklarının güçsüzleri nasıl da harcadığını…
Şimdi onlar bizleri izliyordur desek ironik olarak yeridir belki de…
Zira içimizde barınıyor hayvanlardan da hayvan bir genin lanet kalıtsallığı iyiden iyiye hem de.

Maytap patlatır gibi patlatıyorlar artık insanların yanında bombaları…
Nazardan döktürülen kurşunların yerini ise öldüren kurşunlar aldı.

Hangi loş sokaklarda bıraktılar o leş insanlıklarını?
Hangi ara yitirdiler en erdemli yanlarını?
Ve hangi ara zalimlere karıştı ve kalleşlikte yarıştı insan denen şu iblis ırkı bilinmez ama… Ne yazık ki zavallı insanlığın çoktan çıktı kırkı.

Yeni yıla yeni dileklerle, ve büyük hayallerle girerdik eski güzel senelerde…
Şimdilerde ise hayatta kalma dilekleri ve büyük olaylarla giriyoruz haliyle.

Dokuz sekiz yazardı eskiden kalem…
Artık nabzı bile atmıyor.
Yazınca da biçare, hep derdini kusuyor.

Umutlar kadar kırık artık, tüm kalemler de.
Umarım ulaşırız özlenen, o aydınlık günlere.

Filiz Aris.

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*